من و تو حق داریم، در شب این جنبش نبض آدم باشیم …

دانلود رستنی ها – فرهاد

رستنی ها کم نیست
من و تو کم بودیم
خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم

گفتنی ها کم نیست
من و تو کم گفتیم
مثل هذیان دم مرگ
از آغاز
چنین درهم و برهم گفتیم

دیدنی ها کم نیست
من و تو کم دیدیم
بی سبب از پاییز
جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم

چیدنی ها کم نیست
من و کم چیدیم
وقت گل دادن عشق
روی دار قالی
بی سبب حتی
پرتاب گل سرخی را ترسیدیم

خواندنی ها کم نیست
من و تو کم خواندیم
من و تو ساده ترین شکل سرودن را
در معبر باد
با دهانی بسته
وا ماندیم

من و تو کم بودیم
من و تو اما در میدان ها
اینک اندازه ی ما می خوانیم
ما به اندازه ی ما می بینیم
ما به اندازه ی ما می چینیم
ما به اندازه ی ما می گوییم
ما به اندازه ی ما می روییم

من و تو کم نه
که باید شب بیرحم و گل مریم و بیداری شبنم باشیم
من و تو خم نه و درهم نه و کم هم نه
که می باید باهم باشیم
من و تو حق داریم
در شب این جنبش نبض آدم باشیم
من و تو حق داریم
که به اندازه ی ما هم شده با هم باشیم
…

خانه ای خواهم ساخت …

آتشی خواهم افروخت
نکند خورشید
احساس تنهایی کند
در این زمستان سخت

خانه ای خواهم ساخت
خانه ای که
به اندازه ی من و تو پنجره دارد؛
از سقف کوتاهش
هزار آسمان آویزان است
و به دیوارش
قاب عکسی از آینه.
خانه ای خواهم ساخت
برای خواب خورشید
در این زمستان سخت

مجوز

از پرندگان برای پرواز
مجوز می خواستند
و از درخت
برای روییدن

مثل مرد ؟ نه …

در این جنبش زنان و دختران شجاعانه می جنگند. حتی دیده ام که در صف اول تظاهرات قرار می گیرند. واقعا مثل مرد … نه … نه … دیگر وقت آن رسیده که در ادبیات مان تجدید نظر کنیم…

سرود بیداری

به خواب کودکانه ات
رشک می برم
ای ماه همیشه آرام
شب تا به سحر بیدار
ستاره ها را می پایم
نکند دست هرزه ای بچیندشان

دستهایت را بالشی کن
برای خواب کوچکت
من سالهاست که بیدارم
و این شب بیداری ها
از چشم هایم سنگ و
از دست هایم خنجر ساخته است

آرام بخواب ای گل ستاره
من تا ابدیت بیدارم

شعار بسازیم و پخش کنیم

در تظاهرات ها که بودم، احساس کردم خیلی حرف ها زده نمی شود. یعنی چند شعار مثل “الله اکبر” و”مرگ بر دیکتاتور” و “موسوی کروبی رای من و پس بگیر” و شعار های اول انقلابی مثل “می کشم می کشم آن که برادرم کشت” و از این دست شعار ها بود.
ما باید برای اینکه نگذاریم سیر فکری مان در تظاهرات ها منحرف شود، شعارهایی بسازیم و در جاهایی مثل فیس بوک آن ها پخش کنیم و هر کس هم که از شعار دوستش خوشش آمد، آن را پخش می کند. در این صورت شعارهایی که محبوب تر باشند، بیشتر دیده می شوند و در تظاهرات ها گفته می شوند.
از همین الان به فکر باشیم.

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود …

این آهنگ زیبا از علیرضا عصار رو تازه پیدا کردم. شعرش هم خیلی فوق العاده س. مناسب این روزهای ما …
دانلود کنید : اینجا

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود
گاهی تمام حادثه از دست می رود

گاهی همان کسی که دم از عقل می زند
در راه هوشیاری خود مست می رود

گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست
وقتی که قلب خون شده بشکست می رود

اول اگرچه با سخن از عشق آمده
آخر خلاف آنچه که گفته است می رود

وای از غرور تازه به دوران رسیده ای
وقتی میان طایفه ای پست می رود

هر چند مضحک است و پر از خنده های تلخ
بر ما هر آنچه لایق مان هست می رود

گاهی کسی نشسته که غوغا به پا کند
وقتی غبار معرکه بنشست می رود

اینجا یکی برای خودش حکم می دهد
آن دیگری همیشه به پیوست می رود

این لحظه ها که قیمت قد کمان ماست
تیری ست بی نشانه که از شست می رود

بیراهه ها به مقصد خود ساده می رسند
اما مسیر جاده به بن بست می رود

فیس بوک، صدای انگلیس و آمریکا یا صدای جامعه ؟

چند روز پیش، در روزنامه ی ای خواندم که ضرغامی، فیس بوک را، در کنار “صدای آمریکا و صدای انگلیس” قرار داده بود و گفته بود که دشمن با استفاده از این رسانه ها می خواهد به کشور ضربه بزند. همان شب هم در تلویزیون شبیه همین جمله را شنیدم که گفت دشمن از رسانه هایی مانند “فیس بوک و توییتر” استفاده می کند.
فیس بوک و توییتر، که تقریبا همه می شناسندشان، رسانه هایی هستند که به صورت شبکه ای دوستان را به هم ارتباط می دهند و امکان پخش کردن خبر ها را نیز فراهم می کنند. که این دقیقن مصداق بارز شعار “هر شهروند یک ستاد” موسوی است. دوستان می دانند که فیس بوک و توییتر، چیزی از خودشان ندارند و هر چه هست، کاربران هستند که خبر ها را می نویسند و پخش می کنند.
ترس دولتمردان از گردش آزاد اطلاعات چیز جدیدی نیست. پیشتر ها بارها دیده ایم که پیامک قطع می شود، سایت هایی مثل بالاترین هک شده اند یا سایت های خبری را تعطیل یا تهدید به تعطیلی کرده اند و روزنامه ها را بسته اند و خبرهایشان را حذف کرده اند و … . [حتی شنیده ام که به شرکت های اولتراسرف و فری گیت هم پول داده اند برای قطع سرویسشان برای ایرانیان] حتی آزادی نسبی ای که در هفته های آخر پیش از انتخابات در جامعه و صدا و سیما جریان داشت نیز به ضررشان تمام شده و مجبور به تقلب در انتخابات و پس از آن سرکوب گسترده شدند. وقتی هم توان مقابله با این سایت ها را ندارند، سعی می کنند با “بدگویی” از آن، مردم را از آن بازبدارند، که فکر می کنم خود این تبلیغی هم هست برای این سایت ها.
به رسمیت نشناختن صداها، برای دولتمردان ما عادی شده. مثل این که معترضین را خس و خاشاک می نامند و با لفظ “عده ای” می خواهند تحقیرشان کنند. و وقتی جایی در روزنامه ها و صدا و سیما برای بیان حرف های معترضان نباشد، این حرف ها از مجاری دیگر جاری می شود.
دولتمردان، با تمام توان، سعی در بستن مجراهای خبری دارند تا بلکه بتوانند با جریان یکطرفه ی صدا و سیما ذهن ها را عوض کنند. تنها راه برای مقابله با این مسئله، استفاده از رسانه های آزاد ی مثل فیس بوک، توییتر، فردفید و بالاترین است که می تواند شعار “هر شهروند یک ستاد” موسوی را تحقق ببخشد. به دوستانمان کمک کنیم برای استفاده از فیس بوک و توییتر.

بازشماری آرا، یا چگونه بپیچانیم

شورای نگهبان در برابر تلویزیون شروع به بازشماری آرا کرده است. کدام آرا ؟! از کجا معلوم که این آرا، آرای مردم باشد ؟ ما می گوییم اساس این انتخابات مشکل دارد ! اشکالاتی که رییس جمهور موسوی مطرح کرده است، هیچ جایی برای بازشماری آرا باز نمی گذارد ! وقتی صندوق ها قبل از شروع رای گیری مهر و موم شده اند. وقتی در 170 حوزه بین 95 تا 140 درصد رای ریخته شده است … وقتی پیامک که وسیله ی ارتباطی ناظران است قطع می شود، کدام رای را می خواهید بشمرید ؟! اخیرا هم که آقای امیدوار رضایی (برادر محسن رضایی) اعلام کرده که 70% آرا با یک خط نوشته شده اند !
فرض کنیم که این آرا، همان آرای مردم باشد. حالا اگر در این صندوق ها، مثلا 70% آرا متعلق به موسوی بود، می خواهند چه کنند؟ نتیجه را بر می گردانند ؟ مسلما نه. چرا که می گویند نمی توان به آرای 10% از صندوق ها استناد کرد. بنابرین این کار شورای نگهبان که موسوی، آن را رد کرده صرفا یک روشی است برای پیچاندن.

پ.ن. : اصولا وقتی صدا و سیما بخواهد به چیزی نظارت کند، آخرش معلوم است !

احمدی نژاد و نفرین عقرب یشمی

نمی دانم فیلم “نفرین عقرب یشمی” (The Curse of Jade Scorpion) وودی آلن را دیده اید یا نه. در این فیلم وودی آلن یک کارآگاه است و یک شعبده باز او را هیپنوتیزم می کند و به دزدی وا می دارد، و وودی آلن وقتی به حالت عادی بر می گردد دنبال دزد می گردد. شده داستان نامه ی اخیر احمدی نژاد به شاهرودی. {+} البته با یک تفاوت که کارهای وودی آلن ناآگاهانه بود و کارهای این یکی آگاهانه.
این تشبیه که بیشتر برای خنده بود. اما اگر جدی تر بخواهیم به این مساله نگاه کنیم، باید حواسمان باشد، آنکه بیشتر ترسیده، باید انتظار بیشتری ازش برای حمله داشته باشیم. صدا و سیما که صبح تا غروب و غروب تا صبح مشغول ماله کشی ست. اتفاقاتی را که مردم به چشم دیده اند را تکذیب می کند. چند وقت پیش توی توییترم به طنز نوشتم که “اتفاقات اخیر به کلی تکذیب شد.” اما دارم می بینم که نه ! مثل اینکه واقعا دارند همه چیز را تکذیب می کنند !
این تکذیب های پی در پی، و موج اعتراف های قلابی که بزودی شروع خواهد شد، ( و یکی هم که اتفاق افتاد ) نمی توانند کاری از پیش ببرند. چرا که من اعتقاد دارم آن سه میلیون نفری که روز 25 خرداد در راهپیمایی انقلاب تا آزادی شرکت کردند، حضورشان به این دلیل بود که صدا و سیما را قبول نداشتند ! و این اعتراف گیری ها و این ماله کشی ها تنها روی قشری تاثیر می گذارد که قبلا هم از صدا و سیما تاثیر گرفته اند.